สองเท้าที่ก้าวเดิน

posted on 15 Feb 2008 22:15 by whirl-zephyr in family

 พ่อ...แม่...ลูก ฉันคิดว่าเป็นคำที่ทุกคนคงจะได้ยินกันทุกวัน

    ที่จริงแล้วที่เกริ่นมาข้างต้นก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ว่า...

เมื่อเช้าขณะที่แม่ขับรถไปส่งที่โรงเรียน แม่ก็จะชอบพูดอะไรให้ฟังไปเรื่อยๆ

แต่แล้วแม่ก็พูดถึงพ่อขึ้นมา (พ่อของฉันนะ ไม่ใช่ของแม่) ว่า...

   เมื่อตอนที่พ่อเป็นเด็ก เวลาปู่ไปไหนมาไหนพ่อก็จะตามปู่ไปตลอด ไม่ว่าปู่จะไปหาสาวๆที่ไหนพ่อก็ไปด้วย

   แล้วแม่ก็พูดว่า เมื่อก่อนปู่เป็นเท้าที่คอยพาพ่อเดิน...

    ปู่รักพ่อมาก แล้วตอนนี้ปู่ก็ป่วยอาการไม่ค่อยดี

     ลุกเดินไม่ไหว แต่ก็ดื้อจะเดินให้ได้ วันก่อนก็ลุกจากรถเข็นจะเดิน

แต่ไม่ไหวได้แต่นั่งอยู่ตรงที่วางเท้าของรถเข็น

  ใครจะทำอะไรให้ก็ไม่เอา เวลามีคนพยุง คนดูแลก็ต้องมีสองสามคน

   แต่ว่าพ่อเอาปู่อยู่คนเดี่ยว เพราะพ่อรู้ใจปู่ แม่บอกว่าเพราะพ่อมีวีธีของพ่อ...

คือพ่อจะให้ปู่โอบคอพ่อเหมือนจะขี่หลัง แต่พ่อจะไม่อุ้มปู่

  แต่พ่อจะคอยเป็นเท้าให้ปู่ แล้วพาป่เดินไปนู้นไปนี่แทน

ฉันเป็นคนนั่งฟังอยู่เฉยๆก็ได้แต่ยิ้ม  มันอาจจะฟังดูไม่ค่อยซึ้งกินใจ

เป็นเรื่องเล็กๆที่บางคนมองข้าม แต่มันก็ใหญ่พอที่เกาะกุมหัวใจฉันไว้ได้

บางครั้งความรักของพ่อแม่ก็บริสุทธิ์เกินกว่า เด็กจะเข้าใจ

แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น เราก็จะเข้าใจเองว่าความรักของพ่อแม่นั้น คือ...อะไร...

          หญิงกุ(ล)น

 

 

edit @ 4 Apr 2008 19:56:32 by +>!PoOh Pai

Comment

Comment:

Tweet

ยิ่งใหญ่ และอบอุ่นมาก รู้มั้ย big smile
อ่าฮ้า~~ มาอัพแล้ววว

ซึ้ง ... อ่านแล้วก็คิดถึงพ่อ

อยากกลับบ้านไวไวแล้ว

ดูแลตัวเองด้วยนะ จะสอบแล้ว

จู๊บบบบบ

#1 By K on 2008-02-16 21:22